Chinese new year

 

Waist String to Red Envelope by s72m7pjjgt

---

---

1. วิวัฒนาการจาก เชือกสีแดง สู่ ซองสีแดง แหล่งข้อมูลระบุว่า ซองสีแดง (อั่งเปา) ที่เราเห็นในปัจจุบันนั้นมีที่มาจากการใช้ เชือกสีแดง ในอดีต โดยสาเหตุที่ต้องใช้เชือกเนื่องจากเงินตราในสมัยก่อนมีลักษณะเป็น เหรียญที่มีรูตรงกลาง ผู้ใหญ่จึงนำเชือกสีแดงมาร้อยเหรียญเหล่านั้นเข้าด้วยกันเป็นพวง ๆ เพื่อมอบให้แก่เด็ก ๆ 

2. ที่มาของคำว่า แต๊ะเอีย (การผูกไว้ที่เอว) ธรรมเนียมที่เด็ก ๆ นำพวงเหรียญที่ร้อยด้วยเชือกสีแดงมา ผูกเก็บไว้ที่เอว คือรากฐานของคำว่า แต๊ะเอีย (ซึ่งในภาษาจีนแต้จิ๋วแปลว่าการทับเอวหรือผูกไว้ที่เอว) สิ่งนี้สะท้อนถึงการมอบโชคลาภที่เด็ก ๆ สามารถพกติดตัวไปได้ตลอดเวลาในช่วงเทศกาลตรุษจีน

3. สัญลักษณ์แห่งความสัมพันธ์และการส่งต่อสิริมงคล การมอบจากผู้อาวุโสสู่ผู้น้อย: ธรรมเนียมนี้เป็นสัญลักษณ์ของการที่ผู้ใหญ่มอบความเป็นสิริมงคลและเงินขวัญถุงให้แก่ลูกหลาน รวมถึงมีการแลกเปลี่ยนกันเองในหมู่ญาติมิตร การใช้พลังของสีแดงสีแดงของซองและเชือกแดงที่ปรากฏในแหล่งข้อมูล สอดคล้องกับบรรยากาศการตกแต่ง ศาลเจ้าแชกง ในภาพที่เต็มไปด้วยสีแดง ทั้งโคมไฟ ผ้าประดับ และธูปขด สีแดงทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของการขับไล่สิ่งชั่วร้ายและนำพาความโชคดีมาให้ผู้รับ

4. ความเชื่อมโยงกับสัญลักษณ์ในศาลเจ้า เหรียญรูและรูปทรงมงคลลักษณะของ เหรียญที่มีรูตรงกลาง สอดคล้องกับลวดลายบน พรมและพื้นผิวประดับ ในศาลเจ้าแชกงที่มีรูปทรงวงกลมล้อมรอบสี่เหลี่ยม สื่อถึงพลังแห่งฟ้าและดินที่นำพาความสมบูรณ์มาให้ ความมั่งคั่งและโชคลาภ การมอบเงินในซองแดงหรือการร้อยเหรียญทองด้วยด้ายแดง เป็นการกระตุ้นพลังงานแห่งความมั่งคั่ง เช่นเดียวกับการประดับตัวอักษรสีทอง 福 (ฮก - โชคลาภ) บนโคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่ทั่วบริเวณศาลเจ้า เพื่อสร้างพลังงานแห่งความรุ่งโรจน์ในช่วงปีใหม่ สรุปจากแหล่งข้อมูล: ธรรมเนียมการมอบซองแดงและแต๊ะเอียจึงไม่ใช่เพียงการให้เงิน แต่เป็นการส่งต่อ ความคุ้มครองและโชคลาภ ผ่านสัญลักษณ์ของสีแดงและรูปทรงของเงินตรา ซึ่งสอด

ประสานกับบรรยากาศการตกแต่งสถานที่เพื่อความเป็นสิริมงคลในช่วงตรุษจีนอย่างลงตัว เรื่องราวของ ซองสีแดง (อั่งเปา/แต๊ะเอีย) ที่มีที่มาจาก การร้อยเหรียญด้วยเชือกสีแดง เพื่อผูกไว้ที่เอวของเด็ก ๆ นั้น ช่วยสะท้อนให้เห็นถึงรากฐานความเชื่อที่ปรากฏในการตกแต่งสถานที่ในแหล่งที่มาได้อย่างลึกซึ้งดังนี้

ความสำคัญของ สีแดง ในฐานะเกราะคุ้มครองข้อมูลของคุณที่ว่าแต่เดิมมีการใช้เชือกสีแดงผูกเหรียญไว้ที่เอวเพื่อมอบความเป็นสิริมงคลให้เด็ก ๆ สอดคล้องกับภาพในแหล่งที่มาซึ่งมีการใช้ สีแดง ปกคลุมไปทั่วทั้งศาลเจ้า ไม่ว่าจะเป็นผ้าประดับ โคมไฟ หรือแม้แต่ธูปขดสีแดง สิ่งนี้ตอกย้ำว่าสีแดงคือสัญลักษณ์ของการ คุ้มครองและขับไล่สิ่งอัปมงคล ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบของสิ่งของติดตัว (เชือก/ซอง) หรือการตกแต่งสถานที่เพื่อสร้างพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ การส่งต่อความมั่งคั่งและโชคลาภ: การมอบเงินในซองสีแดงหรือการร้อยเหรียญในอดีต มีจุดประสงค์เพื่อมอบโชคลาภและความมั่งคั่ง ซึ่งสอดคล้องกับการประดับโคมไฟที่มีตัวอักษร 福(ฮก) ที่หมายถึงความสุขและโชคลาภในศาลเจ้า รวมถึงการใช้ สีทอง บนป้ายชื่อและลวดลายต่าง ๆ ซึ่งเป็น

สัญลักษณ์ของเงินทองและความร่ำรวย ความเชื่อมโยงกับ กังหันนำโชค เหรียญที่มีรูตรงกลางในอดีตมีลักษณะกลม ซึ่งในทางสัญลักษณ์สื่อถึงการหมุนเวียนและความราบรื่น เช่นเดียวกับความเชื่อเรื่อง กังหันนำโชค ของศาลเจ้าแชกงที่ปรากฏในแหล่งที่มา ซึ่งเน้นการ หมุน เพื่อนำพาโชคลาภเข้ามาและปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกไป การที่เด็ก ๆ พกเหรียญติดตัวจึงเปรียบเสมือนการมีเครื่องรางนำโชคติดตัวไปตลอดเวลา ข้อสังเกตเพิ่มเติม (นอกเหนือจากแหล่งที่มา)คำว่า แต๊ะเอีย ในภาษาจีนแต้จิ๋ว แปลตรงตัวได้ว่า ทับเอว หรือ ผูกไว้ที่เอว ซึ่งตรงกับประวัติที่คุณเล่ามาว่าในสมัยก่อนผู้ใหญ่จะร้อยเหรียญทองแดงเป็นพวงด้วยเชือกสีแดงแล้วนำมาผูกไว้ที่เอวของเด็ก ๆ ในวันตรุษจีนนั่นเอง ข้อมูลนี้ช่วยทำให้เราเห็นภาพวิวัฒนาการจากการพกเหรียญที่เอว มาสู่การมอบเงินในซองสีแดงที่เราคุ้นเคยกันในปัจจุบันได้ชัดเจนมาก

Trok Huameat

 

---

Sampheng by s72m7pjjgt

---

ในสมัยก่อน ย่านสำเพ็ง หรือที่ชาวตะวันตกเรียกว่า ตลาดจีน (Chinese Bazaar) มีความหนาแน่นของโรงฝิ่นและซ่องโสเภณีอย่างมากเนื่องจากปัจจัยทางเศรษฐกิจและสภาพสังคมที่หลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของย่านการค้า ดังนี้

ความเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและ เมืองการค้า นับตั้งแต่รัชสมัยรัชกาลที่ 3 กิจการค้าของชาวจีนในสำเพ็งเติบโตขึ้นอย่างมากจนถูกเรียกว่าเป็น เมืองการค้า(trading town) ที่มีร้านค้าเรียงรายยาวกว่า 2 ไมล์ ความเป็นศูนย์กลางที่มีคนสัญจรและเข้ามาค้าขายจำนวนมากนี้เองที่ทำให้เกิดความต้องการธุรกิจบริการและแหล่งบันเทิงอย่างโรงฝิ่นและซ่องโสเภณีขึ้นในพื้นที่เพื่อรองรับผู้คนเหล่านั้น การใช้พื้นที่อย่างหนาแน่นสูงสุด

เนื่องจากเป็นย่านธุรกิจที่เจริญรุ่งเรืองมาก สิ่งปลูกสร้างทั้งร้านค้า โรงฝิ่น และซ่องโสเภณีจึงถูกสร้างปลูกติดกันจนแน่นขนัดเพื่อใช้ประโยชน์จากพื้นที่ให้ได้มากที่สุด ความแออัดนี้รุนแรงถึงขนาดที่หลังคาของแต่ละอาคารเกยซึ่งกันและกัน จนเกิดคำเปรียบเปรยว่าไก่บินไม่ตกพื้นวัฒนธรรมและวิถีชีวิตในอดีตในยุค

นั้นธุรกิจเหล่านี้ไม่ได้ถูกแยกออกจากย่านการค้าอย่างชัดเจน แต่ตั้งอยู่ปะปนกับร้านค้าทั่วไป หลักฐานจากนิราศเมืองแกลงของสุนทรภู่ระบุว่าในสำเพ็งมี ซุ้มซอกตรอกนางจ้างประจาน ที่ส่งเสียงร้องขับขานสำราญกันตลอดคืน สะท้อนว่าธุรกิจเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตยามค่ำคืนในย่านนี้มาอย่างยาวนาน รากฐานทางประวัติศาสตร์และชื่อเรียกความหนาแน่นของธุรกิจประเภทนี้ส่งผลต่ออัตลักษณ์ของย่านจนมีข้อ

สันนิษฐานทางนิรุกติศาสตร์จาก จิตร ภูมิศักดิ์ ว่าชื่อ สำเพ็ง อาจมาจากภาษาเขมรว่า ซำเปียะลี ที่แปลว่า แม่สื่อหรือแม่เล้า และคำว่า อีสำเพ็ง ก็เคยถูกใช้เป็นคำด่าที่หมายถึงโสเภณี ซึ่งสะท้อนถึงความภาพจำของย่านนี้ในอดีตได้เป็นอย่างดีสภาพความแออัดของอาคารที่สร้างปะปนกันระหว่างร้านค้าและสถานเริงรมย์นี้ 

นอกจากจะแสดงถึงความรุ่งเรืองทางการค้าแล้ว ยังเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดเหตุเพลิงไหม้ในย่านสำเพ็งบ่อยครั้งในสมัยก่อนอีกด้วย ย่านสำเพ็ง หรือที่รู้จักในชื่ออย่างเป็นทางการว่า ซอยวานิช 1 คือย่านการค้าที่สำคัญและเก่าแก่แห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร ประวัติของย่านนี้เริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2325 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อมีการโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายชุมชนชาวจีนออกจากพื้นที่

สร้างพระบรมมหาราชวังมาตั้งถิ่นฐานใหม่ในบริเวณนี้ ในอดีตสำเพ็งเติบโตขึ้นเป็น ตลาดจีน (Chinese Bazaar) ที่รุ่งเรือง แต่ก็มีชื่อเสียงในด้านความแออัด สถานเริงรมย์ และโรงฝิ่น จนเกิดคำเปรียบเปรยว่า ไก่บินไม่ตกพื้นและคำว่า อีสำเพ็ง ได้กลายเป็นคำด่าที่หมายถึงโสเภณี ที่มาของชื่อ สำเพ็ง นั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัดและมีข้อสันนิษฐานหลากหลาย ทั้งจากภาษาไทย จีน มอญ และเขมร ซึ่งสะท้อนถึงประวัติศาสตร์อันซับซ้อนของพื้นที่ ปัจจุบัน สำเพ็งยังคงสถานะเป็นหนึ่งในย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของ

กรุงเทพฯ เป็นแหล่งค้าส่งและค้าปลีกสินค้าหลากหลายประเภท โดยเฉพาะกิฟต์ช้อปและสินค้าแฟชั่น ซึ่งเปิดทำการทั้งในเวลากลางวันและกลางคืนตลาดทั้งหมดดูแล้วน่าจะเรียกว่า เมืองการค้า(trading town) มากกว่า ที่นี่มีร้านค้ามากมายหลากหลาย ตั้งอยู่บนสองฝั่งฟากถนนยาวราว 2 ไมล์ แต่ด้วยเหตุที่ร้านค้าต่าง ๆ ตั้งอยู่ปะปนกัน เดินเพียงไม่กี่หลาก็สามารถหาซื้อสินค้าประเภทต่าง ๆ ได้ครบตามที่ต้องการ

---

ท่าเรือท่าดินแดงเขตคลองสาน

 

---

Thadindreng pier by ลักษณาวดี มีซิน

---

พื้นที่ยุทธศาสตร์และการค้าแหล่งข้อมูลระบุว่า ท่าดินแดง เป็นชื่อเฉพาะที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และเป็นจุดเชื่อมต่อการคมนาคมที่สำคัญระหว่างฝั่งธนบุรีและฝั่งพระนคร (ท่าเรือราชวงศ์) ลักษณะทางกายภาพของพื้นที่ที่ปรากฏในภาพแสดงให้เห็นถึงอาคารที่มีความหนาแน่น ทั้งตึกแถวเก่าและโกดัง ซึ่งสะท้อนถึงวิถีชีวิตการค้าขายและการเป็นย่านพานิชย์ริมน้ำมาแต่อดีตสถาปัตยกรรมและวิถีชีวิตบริเวณท่าดินแดงมีสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย ตั้งแต่อาคารอนุรักษ์สีเหลืองที่มีลวดลายประณีต ไปจนถึงตึกแถวคอนกรีตเก่าที่แสดงร่องรอยของกาลเวลา สิ่งเหล่านี้สะท้อนถึงการเป็นชุมชนที่พักอาศัยและแหล่งเก็บสินค้า (Warehouse) ของชาวไทยเชื้อสายจีนที่ขยายตัวมาตามริมแม่น้ำเจ้าพระยา ข้อมูลเพิ่มเติมที่ไม่อยู่ในแหล่งข้อมูล (โปรดตรวจสอบความถูกต้องอีกครั้ง)เส้นทางจาก โรงวัว (ซึ่งเป็นชื่อชุมชนหรือตรอกเก่าแก่ในย่านท่าดินแดง/คลองสาน) หรือบริเวณ โกดังท่าดินแดง ไปยัง ตลาดสมเด็จ (ตลาดสมเด็จเจ้าพระยา) นั้น เป็นเส้นทางที่เชื่อมโยงกันภายในย่านคลองสาน โดย

1. โรงวัว/โกดัง มักจะหมายถึงพื้นที่ลึกเข้าไปจากริมน้ำท่าดินแดง ซึ่งในอดีตมีการทำปศุสัตว์หรือเป็นโกดังเก็บสินค้าเกษตรก่อนส่งลงเรือ

2. เส้นทาง: สามารถเดินทางจากถนนท่าดินแดง เลี้ยวเข้าสู่ถนนสมเด็จเจ้าพระยาเพื่อไปยังตลาดสมเด็จ ซึ่งเป็นแหล่งการค้าของชุมชนในย่านนั้น หากเปรียบเทียบย่านนี้กับ โครงข่ายเส้นเลือดถนนท่าดินแดงและตรอกซอกซอยต่าง ๆ (เช่น ทางไปโรงวัวหรือตลาดสมเด็จ) ก็เปรียบเสมือนเส้นเลือดฝอยที่หล่อเลี้ยงหัวใจสำคัญคือท่าเรือริมน้ำ ทำให้ย่านนี้ยังคงความเป็นย่านการค้าที่มีชีวิตชีวามาจนถึงปัจจุบัน

---

เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของย่านท่าดินแดงผ่านแหล่งข้อมูลที่ปรากฏ สามารถวิเคราะห์ได้จากสองมิติหลัก คือ มิติทางนิรุกติศาสตร์ (ที่มาของชื่อ) และมิติทางกายภาพ (สถาปัตยกรรม) ดังนี้

1. ความสำคัญของชื่อเรียกในเชิงประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นมักถูกบรรจุอยู่ในชื่อเรียกของสถานที่ โดยกรณีของท่าดินแดงมีประเด็นที่น่าสนใจคือ คำเฉพาะทางประวัติศาสตร์ ชื่อ ท่าดินแดง ถูกระบุว่าเป็นคำเฉพาะที่มีที่มาเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์และสามารถบ่งบอกถึงที่ตั้งของท่าเรือนี้ได้อย่างชัดเจน การตั้งข้อสังเกตเรื่องความถูกต้องมีการตั้งคำถามในชุมชนออนไลน์ว่า ชื่อที่ถูกต้องควรเป็น ท่าเรือท่าดินแดง ตามชื่อถนนท่าดินแดงหรือไม่ เนื่องจากการตัดคำว่า ท่า ออกเหลือเพียง ท่าเรือดินแดง อาจทำให้มิติทางประวัติศาสตร์ดั้งเดิมเลือนหายไปความเชื่อมโยงกับย่านราชวงศ์ ในเชิงประวัติศาสตร์การคมนาคม พื้นที่นี้มีความสัมพันธ์โดยตรงกับฝั่งพระนคร โดยมีท่าเรือตั้งอยู่ตรงข้ามกับท่าเรือราชวงศ์ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์การค้ามาแต่อดีต

2. ประวัติศาสตร์ที่มองเห็นได้ผ่านสถาปัตยกรรม หลักฐานทางประวัติศาสตร์ท้องถิ่นยังคงปรากฏให้เห็นผ่านอาคารที่ตั้งอยู่ริมน้ำ ซึ่งแสดงถึงความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยยุคแห่งการรับอิทธิพลตะวันตกอาคารสีเหลืองที่มีลวดลายปูนปั้นประณีตสะท้อนถึงช่วงเวลาที่ย่านนี้มีความรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจสูง จนมีการก่อสร้างอาคารที่มีรูปลักษณ์โอ่อ่าตามอิทธิพลตะวันตกยุคขยายตัวของการค้าตึกแถวอาคารคอนกรีตที่มีสภาพเก่าและมีรอยคราบของกาลเวลาสะท้อนถึงการเติบโตของชุมชนการค้าแบบไทย-จีน ที่เน้นการอยู่อาศัยร่วมกับการประกอบกิจการ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของประวัติศาสตร์ท้องถิ่นริมน้ำวิถีชีวิตดั้งเดิม: การมีอยู่ของท่าเทียบเรือและเรือข้ามฟากในแหล่งข้อมูลภาพ ยืนยันถึงประวัติศาสตร์การเป็นจุดเชื่อมต่อการสัญจร

ที่ยังมีลมหายใจ ไม่ได้กลายเป็นเพียงพิพิธภัณฑ์ที่หยุดนิ่ง ข้อสังเกตเพิ่มเติมการรักษาชื่อเรียกและอาคารดั้งเดิมไว้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการสืบทอดประวัติศาสตร์ท้องถิ่น หากมีการเรียกชื่อที่ผิดเพี้ยนไปหรือมีการทำลายอาคารเก่าโดยไม่มีการอนุรักษ์ ร่องรอยทางประวัติศาสตร์ที่เชื่อมโยงคนรุ่นปัจจุบันกับรากเหง้าของตนเองอาจสูญหายไปได้ หากเปรียบประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเป็น สมุดบันทึกชื่อเรียกของสถานที่ก็เปรียบเสมือน ชื่อหัวข้อส่วนอาคารบ้านเรือนก็คือ เนื้อความในแต่ละหน้าหากเราเรียกชื่อหัวข้อผิดหรือฉีกหน้ากระดาษบางหน้าทิ้งไป เรื่องราวของท้องถิ่นนั้น ๆ ก็จะไม่สามารถเล่าได้อย่างสมบูรณ์และถูกต้องตามความเป็นจริง

---

History street food of bangkok

 

ตลาดเก่าเยาวราช และข้อมูลจากการสนทนาที่ผ่านมา เราสามารถวิเคราะห์ลักษณะของตรอก ซอก ซอย ในบริเวณนี้ได้ดังนี้

1. พื้นที่ที่มีความหนาแน่นและใช้ประโยชน์สูงสุด (High-Density Spatial Usage) ตรอกซอยในย่านเยาวราชมีลักษณะที่ค่อนข้างแคบแต่ถูกใช้ประโยชน์ในทุกตารางนิ้ว เห็นได้จากการจัดตั้ง แผงลอยขายของ ที่ขนาบไปกับทางเดินจนเกือบเต็มพื้นที่ โดยมีการใช้ ร่มกันแดดหลากหลายสีสัน เพื่อสร้างร่มเงาให้กับสินค้าและผู้ซื้อ ซึ่งสะท้อนถึงวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมที่เน้นการค้าขายระดับย่อย

(Micro-commerce) ภายในพื้นที่ที่จำกัด

2. การสัญจรแบบผสมผสาน (Mixed-Use Logistics) แม้จะเป็นซอยที่มีขนาดไม่กว้างนัก แต่พื้นที่นี้ทำหน้าที่เป็นเส้นทางลำเลียงสินค้าที่สำคัญ มีการสัญจรของ รถกระบะขนส่งขนาดเล็กและรถจักรยานยนต์ ท่ามกลางฝูงชนที่เดินจับจ่ายใช้สอย ลักษณะนี้สะท้อนถึง ตรอกที่มีชีวิต ซึ่งไม่ได้มีไว้สำหรับเดินเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเส้นเลือดฝอยทางเศรษฐกิจที่เชื่อมโยงการขนส่งและการค้าขายเข้าด้วยกัน

3 .การซ้อนทับของโครงสร้างพื้นฐานและอาคาร (Infrastructural Layering) จากภาพจะเห็นการซ้อนทับกันของยุคสมัยตึกแถวสูง อาคารที่ตั้งขนาบซอยมีความสูงหลายชั้นและตั้งชิดติดกันมาก สะท้อนถึงการเติบโตของเมืองในแนวดิ่งเพื่อตอบรับกับราคาที่ดินที่สูงในย่านเศรษฐกิจ สายไฟและสายสื่อสาร มีสายไฟจำนวนมากพาดผ่านไปมาเหนือตรอกซอย ซึ่งแม้จะดูไม่เป็นระเบียบ แต่ก็เป็นภาพจำที่สะท้อนถึงความเก่าแก่และการขยายตัวของระบบสาธารณูปโภคในเขตเมืองเก่า

4. ซุ้มประตูในฐานะจุดแบ่งพื้นที่ (Cultural Threshold) ซุ้มประตูสีแดงขนาดใหญ่ทำหน้าที่เป็น หมุดหมาย ที่สำคัญในการบอกขอบเขตของพื้นที่ โดยเป็นการประกาศว่านักท่องเที่ยวกำลังก้าวเข้าสู่เขต ตลาดเก่า ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมและความศรัทธาเฉพาะตัว (เช่น ศาลเจ้ากวนอู และศาลเจ้าพ่อม้า) แยกออกจากถนนใหญ่ด้านนอก ข้อมูลส่วนนี้ไม่ได้มาจากแหล่งข้อมูล ตรอกซอยในเยาวราชมักจะมลักษณะ

เชื่อมต่อกันเหมือนใยแมงมุม (Maze-like structure) ซึ่งช่วยให้การระบายคนและการเคลื่อนย้ายสินค้าทำได้หลายทิศทาง แต่อาจทำให้ผู้ที่ไม่คุ้นเคยหลงทางได้ง่าย จึงควรศึกษาแผนที่ก่อนการเดินสำรวจเชิงลึก ตรอกซอยในเยาวราชเปรียบเสมือน เครื่องจักรเศรษฐกิจขนาดจิ๋ว ที่ฟันเฟืองทุกตัว ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าแม่ค้า รถส่งของ หรือคนเดินเท้า ต่างขยับเขยื้อนไปพร้อมกันอย่างมีจังหวะภายใต้พื้นที่อันจำกัด

One Photo Yaowarat History by ใกล้รุ่ง

ท่าน้ำนนท์

---

---

ท่าน้ำนนท์ในปัจจุบันถ่ายภาพวันสิ้นปี 2564( 30 ธันวาคม 2564)และคณะที่ Omicron กำลังระบาดโดยทั่วไปยังเงียบเหงาอยู่ถนนโล่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนอนาคตประชากรโลก

ไม่รู้จะเป็นอย่างเพราะภัยธรรมชาติยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

Bangkok China night

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

 กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วยังไม่มีไวรัสระบาดเหมือนอย่างทุกวันผู้คนอยู่สงบและมีความสุขตามอัตภาพ ผิดกับปัจจุบันผู้คนต่างกลัวภัยต่าง ๆ ภัยธรรมชาติโรคระบาด อากาศแปรปรวน

น้อมสู่ใจ

น้อมสู่ใจเล่ม 1พระประสงค์ ปริปุณฺโณ by pindhiva on Scribd